
Nieuwe box 3 kan de belastingrekening bij €100.000 ruim vervijfvoudigen
Het etiket miljonairsbelasting stelt gewone beleggers te gemakkelijk gerust. Ook wie jarenlang spaart en belegt voor een huis, een aanvulling op zijn pensioen of meer financiële vrijheid, kan onder de nieuwe box 3 veel meer belasting gaan betalen. De ruime vrijstelling voor vermogen maakt plaats voor een veel kleinere vrijstelling voor opbrengsten. Juist rond de huidige vrijstellingsgrens kan dat verschil groot zijn.
De politieke stap kwam van PRO en Volt. Jesse Klaver en Laurens Dassen dienden hun tariefvoorstel in, waarna CDA en D66 een afgezwakte versie steunden. Op 12 november nam de Tweede Kamer zowel het Belastingplan 2027 als de wijziging van het nieuwe stelsel aan. De Eerste Kamer moet nog beslissen. De nieuwe heffing is voorzien voor 2029.
Bij €100.000 beleggingen en 15% volledig gerealiseerde jaarwinst loopt de rekening in onze vergelijking van €878 naar €4.686. Dat is €3.808 minder om opnieuw te beleggen. Die stijging komt vooral door de overgang naar werkelijk rendement en een andere vrijstelling. De tariefdeal van PRO en Volt komt daar als afzonderlijke politieke keuze bij. Dat onderscheid bepaalt ook of de kritiek klopt.
PRO en Volt begonnen, CDA en D66 maakten de meerderheid mogelijk
Het oorspronkelijke amendement van Klaver en Dassen dateert van 4 november. Daarin stond een tarief van 45% voor het deel van het belastbare box 3-inkomen boven €80.578. In het compromis van 11 november werd dat 38,5% boven €60.000. Daaronder daalt het tarief juist van 36% naar 35,5%. CDA en D66 hielpen dit voorstel aan steun.
De aanpassing van het basistarief kwam volgens Klavers toelichting in het Kamerdebat op verzoek van het CDA. Klaver zei dat PRO die verlaging aanvankelijk niet wilde. Dat maakt duidelijk hoe het compromis ontstond: de initiatiefnemers wilden vermogen zwaarder belasten, de onderhandeling leverde voor kleinere jaarinkomens ook een beperkte tariefverlaging op.
Het gehele nieuwe box 3-stelsel komt uit een ouder kabinetsvoorstel. De vervanging van de vermogensvrijstelling en de overstap naar werkelijk rendement zijn dus geen uitvinding van alleen PRO en Volt. Hun initiatief voegt vooral een hogere schijf toe aan dat nieuwe stelsel. Die twee politieke besluiten moeten naast elkaar worden beoordeeld.
Ik vind de term miljonairsbelasting daarom misleidend geruststellend. De wettekst beschermt niet iedereen met minder dan een miljoen. Zij kijkt naar het inkomen dat in één jaar fiscaal meetelt. Iemand die na jaren beleggen een grote winst realiseert, kan daardoor in de hoge schijf belanden. Ook als diegene nooit miljonair is geweest. Wie vermogen nog moet opbouwen, verdient in dit debat evenveel aandacht als wie dat vermogen al heeft.
Van €878 naar €4.686 bij hetzelfde rendement
In het huidige forfaitaire stelsel rekent de Belastingdienst voor beleggingen in 2026 met 6% rendement. De eerste €59.357 aan vermogen blijft voor één persoon buiten de standaardberekening. Over het berekende inkomen betaal je 36% belasting. Dat is iets anders dan 36% over je werkelijk behaalde beurswinst.
Bij €100.000 beleggingen wordt daardoor €40.643 meegenomen. Zes procent daarvan is ongeveer €2.439. Daarover is 36% belasting verschuldigd: afgerond €878. Een veel beter beursjaar leidt bij deze forfaitaire berekening niet direct tot een hogere aanslag.
Het nieuwe voorstel vervangt de vermogensvrijstelling door €1.800 vrijgesteld jaarresultaat. In het rekenvoorbeeld telt de volledige winst van €15.000 in dat jaar mee. Na de vrijstelling resteert €13.200. Tegen het voorgestelde basistarief van 35,5% wordt de rekening €4.686.
De vergelijking begint al bij €10.000. Bij 15% gerealiseerd rendement levert dat €1.500 winst op: in beide stelsels blijft de belasting nul. Bij €30.000 is het nieuwe bedrag €959, tegenover nul in het huidige forfait. Vanuit een belastingrekening van nul kun je geen procentuele stijging berekenen. De extra euro’s laten hier zien wat er verandert.
Waarom de stijging bij €60.000 zo groot is
Neem iemand met €60.000 aan beleggingen. Van dat vermogen valt in 2026 €59.357 onder de vrijstelling. Slechts €643 doet mee in de forfaitaire berekening. Dat levert een belastingrekening van nog geen €14 op.
Bij 15% volledig gerealiseerd rendement is de winst €9.000. Het nieuwe voorstel trekt daar €1.800 vanaf, zodat €7.200 belastbaar blijft. Tegen 35,5% wordt de rekening €2.556. Het verschil met nu is €2.542, oftewel een stijging van 18.303%. De percentages zijn berekend met de bedragen vóór afronding.
Dat enorme percentage ontstaat doordat de oude rekening bijna nul is. De berekening deelt de extra belasting door die kleine oude rekening. Hoe kleiner het beginbedrag, hoe groter de procentuele sprong bij een forse verhoging. Het betekent niet dat de overheid 18.303% van het vermogen opeist.
Een portefeuille van €70.000 krijgt in dit scenario €2.859 extra belasting, een stijging van 1.243%. Bij €80.000 is het €3.175 extra en 712%; bij €90.000 €3.492 en 528%. De extra euro’s lopen op, terwijl de procentuele stijging juist afneemt. De huidige heffing wordt bij grotere portefeuilles namelijk steeds minder gedrukt door de vaste vermogensvrijstelling.
Voor iemand die €250 per maand opzijlegt, staat de extra €2.542 bij €60.000 gelijk aan ruim tien maanden nieuwe inleg. De winst in dit voorbeeld is nog steeds positief, maar een aanzienlijk deel van de vooruitgang kan niet worden herbelegd. Dat is voelbaar voor mensen die hun buffer of aanvulling op het pensioen nog aan het opbouwen zijn.
De zwaarste procentuele stijging zit hier dus vlak boven de huidige vrijstelling. Dat is iets anders dan de hoogste belasting in euro’s of het hoogste effectieve tarief. Een portefeuille van €1 miljoen betaalt in hetzelfde 15%-scenario €55.257: veel meer geld en ook een groter deel van de behaalde winst. Voor de kleinere belegger is vooral het verdwijnen van de bestaande bescherming de grote omslag.
De belastingrekening stijgt in dit rekenvoorbeeld met 434% bij €100.000 en met 168% bij €5 miljoen. Bij €100.000 wordt zij dus 5,34 keer zo hoog; bij €5 miljoen 2,68 keer.
Bij €100.000 verdwijnt zo ruim 31% van de volledige jaarwinst naar de fiscus. Onder het huidige forfait is dat ongeveer 6%. De rest blijft beschikbaar om te beleggen, uit te geven of als buffer aan te houden.
De tabel veronderstelt dat alle winst dat jaar belastbaar is, bijvoorbeeld doordat de belegger zijn gehele portefeuille verkoopt en opnieuw belegt. Een koersstijging zonder verkoop wordt in het voorgestelde systeem voor aandelen niet automatisch ieder jaar belast. Rente en dividend tellen wel jaarlijks mee. Vijftien procent is hier een scenario, geen normaal jaarlijks rendement dat je mag verwachten.
De grote rekening komt vooral door een andere belastinggrondslag
De hogere heffing ontstaat vooral doordat de werkelijke winst wordt belast en de vrijstelling verandert. De tariefdeal is een tweede stap. Volgens het door de Tweede Kamer aangenomen amendement gaat het basistarief naar 35,5%. Over het deel van het belastbare box 3-inkomen boven €60.000 wordt het 38,5%. De eerste €60.000 blijft tegen het lagere tarief belast.
Die grens is geen vermogensgrens van één miljoen euro. Ook iemand met minder bezit kan veel winst in één jaar realiseren, bijvoorbeeld na langdurig beleggen. Omgekeerd hoeft een miljonair met weinig belastbaar rendement niet in de hoogste schijf te vallen.
Waardoor stijgt de belasting bij 15% belastbare winst?
Beginvermogen | Andere grondslag en vrijstelling, bij 36% | Extra effect tariefdeal | Totale stijging |
|---|---|---|---|
€100.000 | +€3.874 | −€66 | +€3.808 |
€500.000 | +€16.834 | +€30 | +€16.864 |
€1.000.000 | +€33.034 | +€1.905 | +€34.939 |
Bij een portefeuille van €100.000 maakt de tariefdeal de heffing dus juist €66 lager dan een vlak tarief van 36% over dezelfde werkelijke winst. De nieuwe grondslag verklaart hier de pijn. Bij grotere winsten voegt de hogere schijf daar een extra rekening aan toe. Wie alleen naar het tarief kijkt, mist het grootste deel van de verandering.
Bij een laag rendement kan het nieuwe stelsel gunstiger zijn
Een vergelijking met alleen 15% rendement vertelt niet het hele verhaal. Bij weinig winst kan de vrijstelling van €1.800 juist voordeel geven. Bovendien bestaat nu al de tegenbewijsregeling: als het werkelijke rendement lager is dan het forfaitaire inkomen, kan de belasting lager worden vastgesteld.
Daarom rekenen we hieronder bij het huidige systeem steeds met de gunstigste van die twee berekeningen. Bij tegenbewijs geldt geen afzonderlijke vermogensvrijstelling. De actuele regels voor tegenbewijs kijken daarbij ook naar ongerealiseerde waardeveranderingen. Een verliesjaar hoeft dus ook onder het huidige stelsel geen box 3-heffing op te leveren.
Verschillende jaarresultaten bij €100.000 beleggingen
Rendement dat in het voorbeeld meetelt | Huidig, inclusief tegenbewijs | Nieuw voorstel met tariefdeal |
|---|---|---|
−10% | €0 | €0 |
0% | €0 | €0 |
2% | €720 | €71 |
6% | €878 | €1.491 |
10% | €878 | €2.911 |
15% | €878 | €4.686 |
Bij €100.000 ligt het omslagpunt in deze vergelijking rond 4,3% belastbaar rendement. Daarboven wordt het nieuwe voorstel duurder dan het huidige forfait. Bij €500.000 ligt het rond 5,7%. Dat zijn berekende grenzen voor deze vereenvoudigde portefeuilles, geen algemene regels voor iedere spaarder of belegger.
Ook een belegger onder de huidige vermogensvrijstelling kan straks belasting betalen. Neem €50.000 beleggingen en €3.000 belastbare winst. Nu blijft dat vermogen volledig onder de standaardvrijstelling. Na €1.800 resultaatvrijstelling resteert in het nieuwe voorbeeld €1.200 belastbaar: €426 belasting. De naam miljonairsbelasting beschrijft die uitkomst slecht.
Eerst winst en daarna verlies kan een dure volgorde zijn
Beursrendement komt zelden in een rechte lijn. Een goed jaar wordt soms gevolgd door een stevige daling. Juist dan wordt duidelijk waarom belasting over losse kalenderjaren anders voelt dan belasting over je uiteindelijke vermogensgroei.
Neem opnieuw €100.000. In het eerste jaar stijgt de portefeuille met ongeveer 42,9%, in het tweede daalt zij met 30%. Zonder belasting kom je precies terug op €100.000. De grote winst is volledig verdampt.
Verkoopt de belegger aan het einde van ieder jaar alles en koopt hij opnieuw, dan wordt de eerste winst in het nieuwe systeem belast. De rekening is ongeveer €14.575. Er blijft daardoor minder geld belegd wanneer de daling begint. Na twee jaar resteert €89.797.
In het huidige stelsel betaalt dezelfde belegger het eerste jaar €878 volgens het forfait. Over het verliesjaar komt de heffing dankzij tegenbewijs op nul. Er resteert €99.385. Beide beleggers hadden exact dezelfde procentuele beursresultaten, maar het verschil in eindvermogen bedraagt bijna €9.600.
Twee beursjaren, beginvermogen €100.000 en jaarlijks volledig verkopen
Volgorde | Zonder belasting | Huidig met tegenbewijs | Nieuw met verliesverrekening |
|---|---|---|---|
Eerst +42,9%, daarna −30% | €100.000 | €99.385 | €89.797 |
Eerst −30%, daarna +42,9% | €100.000 | €99.770 | €100.000 |
Voor de berekening gebruiken we de exacte herstelstijging van 42,857142…%; alleen de weergave is afgerond. Alle belastingen worden aan het einde van het betreffende jaar uit de portefeuille betaald.
Het nieuwe voorstel bevat wel degelijk bescherming tegen verliezen. Verliezen boven €500 kunnen onbeperkt naar volgende jaren worden meegenomen. Eerst wordt het positieve jaarresultaat verminderd met de vrijstelling; daarna kunnen oude verliezen de resterende grondslag verlagen. Er is geen verrekening met een eerder winstjaar voorgesteld.
Daarom verandert de uitkomst wanneer het verlies eerst komt. De daling van €30.000 levert €29.500 verrekenbaar verlies op. Dat is genoeg om de latere herstelwinst na de vrijstelling op te vangen. De belegger houdt €100.000 over. Bij winst vóór verlies ontstaat het aftrekbare verlies juist pas nadat de belasting al is betaald.
Na die ongunstige volgorde staat nog ongeveer €37.985 aan verlies klaar voor mogelijke verrekening. Dat bedrag is geen geld op de rekening en ook geen belastingteruggave van €37.985. Het kan toekomstige belastbare winsten verlagen. Wie lang moet wachten op nieuwe winst, wacht ook op het voordeel.
Wie aanhoudt, krijgt een heel andere rekening
Dit tweejarenvoorbeeld gaat nadrukkelijk over jaarlijks verkopen. Wie dezelfde aandelen in beide jaren aanhoudt en pas aan het einde verkoopt, realiseert in het voorbeeld per saldo geen winst. Dan is er in het nieuwe stelsel ook geen belasting over de verdwenen koersstijging. Zonder dividend resteert €100.000.
Dat verschil doet ertoe voor de beoordeling van het voorstel. Jaarlijkse belasting over een tijdelijke papieren koerspiek is voor aandelen niet wat het kabinet met de laatste wijziging voorstelt. De voorgestelde belasting wordt uitgesteld tot verkoop. De marktwaarde bij de voorgestelde start op 1 januari 2029 wordt bovendien de beginwaarde voor bestaande financiële instrumenten; eerdere koerswinst wordt niet alsnog meegenomen.
Toch is uitstel geen volledige oplossing. Beleggers verkopen om risico af te bouwen, een huis te kopen, pensioen aan te vullen of een belegging te vervangen. Dan komt de opgebouwde winst alsnog in beeld. Bij één grote verkoop kan jarenlang rendement in hetzelfde belastingjaar terechtkomen, waardoor een groter deel in de hoogste schijf valt.
Ook verliesverrekening vraagt aandacht. Een koersdaling in een nog aangehouden aandeel is onder deze verkoopbelasting niet automatisch een fiscaal verlies. Voor de vergelijking van twee jaarlijkse verkoopmomenten hebben we de verliezen daarom daadwerkelijk gerealiseerd.
Echte beursjaren laten zien wat er op het spel staat
Vijftien procent winst klinkt misschien als een uitzonderlijk goed jaar. Daarom leggen we ook de laatste vijf en tien volledige beursjaren naast de belastingplannen. Voor alle drie de indices eindigt de vergelijking in 2025. Zo bepaalt een gunstig gekozen begin- of eindpunt niet ongemerkt het hele verhaal.
We gebruiken de AEX, de S&P 500 en de Nasdaq 100, inclusief herbelegd netto dividend. De Amerikaanse rendementen zijn omgerekend naar euro’s. Over 2021–2025 leverden die indices gemiddeld respectievelijk 11,4%, 14,9% en 16,0% per jaar op. Over 2016–2025 was dat 10,8%, 13,4% en 18,4%. Dit waren sterke beursperiodes. De Amerikaanse indices profiteerden bovendien van grote technologiebedrijven; de Nasdaq 100 is geen doorsnee portefeuille.
De beursrendementen zijn historisch. De belastingbedragen zijn een simulatie: we passen de huidige regels van 2026 en het voorstel voor 2029 toe op diezelfde rendementen. We doen dus niet alsof beleggers deze belasting in het verleden werkelijk betaalden. De vraag is hoeveel er bij zo’n beursverloop onder beide systemen zou overblijven.
Van €100.000 naar dit eindvermogen: dezelfde beursjaren, verschillende belastingregels. Afgerond op €100.
Index en periode | Zonder box 3 | Huidig, met tegenbewijs | Nieuw, jaarlijks verkopen | Nieuw, aanhouden tot einde |
|---|---|---|---|---|
AEX · 2021–2025 | €171.200 | €164.900 | €145.700 | €146.300 |
AEX · 2016–2025 | €279.000 | €255.300 | €203.900 | €212.600 |
S&P 500 · 2021–2025 | €200.400 | €192.900 | €162.600 | €164.200 |
S&P 500 · 2016–2025 | €350.400 | €321.300 | €239.200 | €256.500 |
Nasdaq 100 · 2021–2025 | €210.300 | €202.900 | €167.800 | €170.300 |
Nasdaq 100 · 2016–2025 | €543.500 | €491.300 | €322.200 | €375.300 |
Bij de AEX over tien jaar blijft met de huidige regels ongeveer €255.300 over. Wie onder het nieuwe voorstel jaarlijks verkoopt en opnieuw instapt, eindigt rond €203.900. Dat scheelt ruim €51.000. Wie de belegging de hele periode aanhoudt en pas aan het einde verkoopt, houdt ongeveer €212.600 over.
Voor de S&P 500 loopt dat verschil in tien jaar verder op: ongeveer €321.300 onder de huidige regels tegenover €239.200 bij jaarlijks verkopen. In de Nasdaq 100 is de afstand het grootst, doordat de behaalde groei het sterkst was. Meer rendement betekent meer belastbare winst en meer herbelegging die na belasting niet meer kan plaatsvinden.
Ook de vijfjaarsvergelijking laat in deze drie gevallen minder eindvermogen onder het nieuwe stelsel zien. Dat maakt dit geen wetmatigheid voor ieder toekomstig beursverloop. Bij weinig winst, andere verkoopmomenten of een langdurig verlies kan de verhouding anders uitpakken. De eerder getoonde voorbeelden met lage rendementen blijven daarom onderdeel van de vergelijking.
De cijfers laten bovendien zien waarom het onjuist zou zijn om de hele rekening aan het hogere tarief van PRO en Volt toe te schrijven. Bij €100.000 en jaarlijks verkopen levert hun tariefdeal in het tienjarige AEX-scenario ongeveer €900 méér eindvermogen op dan het nieuwe stelsel met een vlak tarief van 36%. De lagere eerste schijf geeft hier meer voordeel dan de hogere schijf kost. Het grote verschil met het huidige stelsel ontstaat elders: bij de belasting over werkelijke winst en het verdwijnen van de vermogensvrijstelling.
Wordt tien jaar opgebouwde winst in één keer gerealiseerd, dan kan de hogere schijf juist zwaarder wegen. In het tienjarige Nasdaq-scenario kost de tariefdeal bij de eindverkoop ongeveer €9.200 extra vergeleken met een vlak nieuw tarief van 36%. De verkoop bundelt meerdere goede beursjaren in één belastingjaar. Dat is een concreet bezwaar tegen een inkomensgrens die als miljonairsgrens wordt gepresenteerd.
Een kleinere portefeuille krijgt die verandering ook te verwerken. Met €30.000 startvermogen en hetzelfde tienjarige AEX-verloop groeit het bedrag onder de huidige regels naar ongeveer €83.200, tegenover €65.700 bij jaarlijks verkopen onder het voorstel. De huidige vrijstelling beschermt deze belegger in de eerste jaren grotendeels. Het nieuwe systeem kijkt veel eerder naar de behaalde winst. Wie klein begint, kan dus ook duizenden euro’s minder overhouden zonder ooit in de buurt van een miljoen te komen.
Zo zijn de historische scenario’s berekend
De jaarcijfers komen uit de officiële iShares-tabellen voor de netto herbeleggingsindices van de AEX, S&P 500 en Nasdaq 100. Voor de Amerikaanse indices gebruiken we de laatste ECB-referentiekoers van elk kalenderjaar. De bronrendementen zijn afgerond op twee decimalen; de eurobedragen in de tabel op honderd euro.
We modelleren één persoon met een hypothetische tracker die netto dividend intern herbelegt en niets tussentijds uitkeert. Dit is geen reconstructie van een specifiek fonds. Bij rechtstreeks aandelenbezit of een uitkerende tracker telt ontvangen dividend wel jaarlijks mee. Fonds- en transactiekosten, extra stortingen, fiscale partners, schulden en andere box 3-inkomsten zijn niet meegenomen.
In de jaarlijkse variant wordt de hele belegging ieder jaareinde verkocht en teruggekocht, zodat winsten én verliezen fiscaal worden gerealiseerd. De belasting wordt uit de portefeuille betaald. In de aanhoudvariant wordt alleen aan het einde verkocht; de grafiek toont tussentijds wat na een verkoop op dat moment zou resteren. De huidige variant gebruikt jaarlijks de laagste belasting van forfait en tegenbewijs. Het nieuwe model gebruikt €1.800 resultaatvrijstelling, 35,5% tot €60.000 belastbaar resultaat, 38,5% daarboven en voorwaartse verrekening van verliezen boven €500.
Alle regels en vrijstellingen blijven gedurende de berekening gelijk. Toekomstige indexatie, inflatie, uitvoeringskosten en het precieze betaalmoment van de aanslag ontbreken. Beide periodes zijn volledig, met dezelfde einddatum. Ze laten zien hoe de belastingmechanismen reageren op echte marktbewegingen; ze voorspellen geen rendement of persoonlijke aanslag.
De fiscus belast ook rendement dat je koopkracht alleen bijhoudt
De bedragen hierboven zijn nominale euro’s. Daar kun je later niet automatisch evenveel mee kopen. Bij €100.000, 6% belastbare opbrengst en €1.491 belasting blijft een groei van €4.509 over. Bij 2% inflatie is de koopkrachtwinst ongeveer 2,5%. Met het huidige forfait zou in hetzelfde voorbeeld ongeveer 3,1% overblijven.
Het probleem wordt groter als de inflatie oploopt. De fiscus belast de nominale winst; alleen het deel boven de prijsstijging maakt je werkelijk rijker. Dat raakt ook iemand die geen luxe nastreeft, maar vermogen opbouwt om minder afhankelijk te worden van een werkgever of een later pensioen.
Hoeveel belasting moet ik betalen met de nieuwe box 3?
Voor één persoon zonder andere box 3-posten werkt het voorgestelde rekenvoorbeeld zo: neem de in dat jaar belastbare winst, rente en dividend. Is het fiscale jaarresultaat positief, trek dan de €1.800 resultaatvrijstelling af, tot minimaal nul. Verreken daarna eventuele beschikbare verliezen, voor zover er nog positief resultaat overblijft. Over de eerste €60.000 die daarna overblijft is het voorgestelde tarief 35,5%; over het meerdere 38,5%. Dit zijn de plannen voor 2029, niet de regels voor je huidige aangifte. Schulden, aftrekbare kosten, een fiscale partner en andere vermogensbestanddelen kunnen je persoonlijke uitkomst veranderen.
Raakt dit alleen miljonairs?
Nee. Er staat geen grens van één miljoen euro aan vermogen in deze berekening. Bij €30.000 beleggingen en €4.500 volledig gerealiseerde jaarwinst komt de voorbeeldheffing op €959; bij €60.000 en €9.000 winst op €2.556. Onder het huidige forfait is dat respectievelijk €0 en ongeveer €14. Dit zijn gewone beleggingsbedragen. Juist door het verdwijnen van de vermogensvrijstelling kan de procentuele stijging daar zeer groot zijn.
Is de eerste €1.800 aan vermogen vrijgesteld?
Nee, de voorgestelde €1.800 is een vrijstelling voor het jaarlijkse resultaat. Dat vervangt de huidige vermogensvrijstelling van €59.357 per persoon in 2026, of €118.714 voor fiscale partners samen. Een vrijstelling voor winst en een vrijstelling voor vermogen beschermen dus verschillende dingen.
Moet ik betalen over aandelen die ik niet verkoop?
Volgens de laatste wijziging wordt koerswinst op financiële instrumenten pas bij verkoop belast. Ontvangen dividend en rente tellen wel jaarlijks mee. De hoge bedragen in onze 15%-tabel veronderstellen dat de hele winst dat jaar belastbaar wordt; een ongerealiseerde koersstijging is daarmee niet hetzelfde.
Zijn deze plannen al wet?
De Tweede Kamer heeft op 12 november ingestemd. De Eerste Kamer moet nog beslissen. De beoogde start van het nieuwe stelsel is 1 januari 2029. Tot invoering geldt het bestaande stelsel, inclusief de mogelijkheid van tegenbewijs.
De naam beschermt je vermogen niet
Werkelijke winst belasten heeft een begrijpelijke gedachte: wie meer verdient, betaalt meer, en wie verlies lijdt hoeft geen fictieve opbrengst af te rekenen. Het nieuwe voorstel biedt bovendien voorwaartse verliesverrekening en voor aandelen uitstel tot verkoop. Dat zijn wezenlijke onderdelen.
Maar voor beleggers die regelmatig winst realiseren en op lange termijn meer verdienen dan het huidige forfait veronderstelt, kan de belasting fors stijgen. Zelfs zonder de hoogste schijf. Een portefeuille van €100.000 kan in een goed jaar duizenden euro’s extra kosten, terwijl een latere beursdaling de eerdere aanslag laat staan. De gemiste herbelegging werkt daarna jarenlang door.
Juist wie nog vermogen aan het opbouwen is, kan zo een bescherming kwijtraken die nu bijna zijn hele portefeuille omvat. Dat verdient evenveel aandacht als het hogere tarief voor grote winsten.
Daarom schiet het etiket miljonairsbelasting tekort. De gevolgen hangen af van belastbare winst, timing en de manier waarop iemand vermogen opbouwt. Een redelijke hervorming moet ook worden beoordeeld op verliesverrekening in beide richtingen, bescherming van een gewone beleggingsbuffer en de behandeling van winst die over veel jaren is opgebouwd. Aan de uiteindelijke euro’s die beleggers overhouden wordt zichtbaar hoe zwaar de verandering werkelijk is.
























































































































Opmerkingen