Trump schrapt Canadese heffingen en zet er meteen nieuwe op
Trump haalt een aantal Canadese producten van de Amerikaanse heffingenlijst. Tegelijk zet hij er nieuwe op. Bedrijven die verpakkingen en bepaalde machines uit Canada inkopen, kunnen daardoor goedkoper uit zijn. Voor importeurs van onder meer tapijt en bepaalde kleppen komt er juist een extra rekening.
De wijziging is op 23 oktober aangekondigd en gaat op 30 oktober in. Het gaat om een aanvullende invoerheffing van 50 procent voor specifiek aangewezen goederen. De nieuwe proclamatie beëindigt de handelsstrijd met Canada dus niet. Washington verandert welke producten de lasten dragen.
Dat onderscheid is belangrijk voor beleggers. Een producent kan in Canada gevestigd zijn en toch profiteren van deze wijziging. Een Amerikaans bedrijf kan juist nadeel ondervinden als het een nieuw getroffen onderdeel nodig heeft. De plaats waar een onderneming beursgenoteerd is, vertelt niet wie de rekening krijgt.
Goedkoper verpakken, duurder inkopen
In de officiële productbijlage staan de twee kanten van het besluit naast elkaar. Van de lijst verdwijnen onder meer bepaalde kunststof verpakkingen, dozen van golfkarton, dunne multiplexplaten en machines voor verpakken, vullen en het sorteren van landbouwproducten. Er staan ook specifieke koelinstallaties en voor menselijke consumptie geschikt zeewier op de vrijstellingenlijst.
Nieuw getroffen worden onder meer allerlei soorten tapijt, bepaalde handbediende ijzeren of stalen kleppen, sommige chemische restproducten en enkele huishoudelijke producten. Het betreft nauwkeurig omschreven douanecategorieën. Het besluit zegt niet dat elk product van papier voortaan vrijgesteld is of dat alle koelapparatuur dezelfde behandeling krijgt. In de bijlage verdwijnen bepaalde koelinstallaties van de lijst terwijl specifieke vrieskisten juist worden toegevoegd.
Daar zit een financiële valkuil. Een brede sectornaam kan een verkeerde indruk geven van de uitkomst voor één onderneming. Twee bedrijven die allebei verpakkingen maken, kunnen een andere productmix en dus een heel andere blootstelling hebben. De uitvoerige code bij een product is voor een importeur belangrijker dan het politieke etiket op de maatregel.
Een telling van de codes in de technische bijlage bij het besluit komt uit op 22 geschrapte en 100 toegevoegde douanecodes. Dat is een telling van categorieën, geen berekening van handelswaarde. Eén grote goederenstroom kan zwaarder wegen dan tientallen kleine. Uit die aantallen is daarom niet af te leiden of de totale belastingrekening stijgt of daalt.
Waarom landbouwbedrijven in Maine opgelucht reageren
De Republikeinse senator Susan Collins uit Maine verwelkomde de vrijstellingen. Volgens haar verklaring van 23 oktober helpen ze onder meer producenten van blauwe bessen, aardappelen, appels en zeewier. Zij had bij handelsvertegenwoordiger Jamieson Greer en minister van Handel Howard Lutnick aangedrongen op verlichting.
Haar uitleg laat zien hoe een heffing bij een Amerikaans landbouwbedrijf terecht kan komen. Een boer heeft niet alleen grond, arbeid en zaden nodig. Het product moet ook worden gesorteerd, gekoeld en verpakt voordat het naar een afnemer kan. Als geschikte apparatuur of verpakking uit Canada komt, maakt een Amerikaanse invoerheffing die productieketen duurder.
De vrijstelling kan voor zulke bedrijven dus een echte besparing zijn. Maar een besparing op de inkoopfactuur wordt niet automatisch een even grote winststijging. Een afnemer kan bij het volgende contract een lagere prijs verlangen. Concurrenten kunnen de besparing gebruiken om marktaandeel te winnen. Bovendien kan een bedrijf nog voorraad hebben waarvoor de extra heffing al is betaald.
Daarom volgt de financiële uitwerking vaak later dan de politieke aankondiging. De nieuwe maatregel geldt voor de in het besluit beschreven invoeraangiften vanaf 30 oktober, om 00.01 uur aan de Amerikaanse oostkust. Een besteldatum of vertrekdatum van een vrachtwagen is niet op zichzelf beslissend. Bedrijven moeten weten wanneer hun goederen onder de relevante douaneregel worden aangegeven.
Een heffing van 50 procent maakt de hele winkelprijs niet 50 procent hoger
De extra invoerheffing wordt berekend over de relevante douanewaarde van de getroffen goederen. Zij betekent niet dat iedere Amerikaanse winkelprijs vijftig procent omhoog moet. Het product kan onderweg nog andere kosten, onderdelen en handelsmarges krijgen.
Neem als eenvoudig eigen rekenvoorbeeld een zending met een douanewaarde van 100.000 dollar. Een extra heffing van vijftig procent kost dan 50.000 dollar. De rekening voor goederen plus uitsluitend deze aanvullende heffing wordt 150.000 dollar. Vracht, andere belastingen en overige heffingen blijven in dit voorbeeld buiten beeld.
Valt deze zending onder de nieuwe vrijstelling, dan verdwijnt die aanvullende 50.000 dollar. Gemeten vanaf de eerdere rekening van 150.000 dollar is dat een daling van een derde. De invoerheffing van vijftig procent en de daling van de rekening met ongeveer 33 procent kunnen dus allebei juist zijn. Zij gebruiken een ander uitgangsbedrag.
Wie de heffing afdraagt, is ook niet hetzelfde als wie haar uiteindelijk economisch draagt. De Amerikaanse regels leggen de verantwoordelijkheid voor de invoer en verschuldigde rechten bij de importeur van de goederen. Daarna kan die importeur proberen een deel terug te halen bij zijn Canadese leverancier of door te berekenen aan zijn Amerikaanse klant. Welke partij dat kan, hangt af van alternatieven, contracten en onderhandelingsmacht.
Het Witte Huis bevestigt bovendien dat de betrokken heffingen ook gelden voor goederen die onder de oorsprongsregels van het Noord-Amerikaanse handelsverdrag vallen. Waar van toepassing komen ze boven op heffingen uit een andere Amerikaanse wettelijke regeling, Section 232. Een vrijstelling van deze ene extra heffing garandeert daarom geen volledig belastingvrije invoer.
Voor de winst telt wie de prijs kan aanpassen
Bij een bedrijf met een kleine winstmarge kan een relatief bescheiden verandering in inkoopkosten zwaar wegen. Stel een fictieve onderneming heeft tien miljoen dollar jaaromzet en houdt vóór de nieuwe extra heffing één miljoen dollar operationele winst over. Dat is tien cent winst per dollar omzet, vóór rente en belasting.
Veronderstel dat dit bedrijf jaarlijks voor één miljoen dollar aan goederen importeert die nu nieuw onder de heffing vallen. Het aanvullende tarief van vijftig procent kost 500.000 dollar. Als het bedrijf die hele last zelf draagt en verder niets verandert, halveert de operationele winst naar 500.000 dollar. De marge daalt van tien naar vijf procent.
Kan de onderneming de helft van de nieuwe last via hogere verkoopprijzen terugverdienen, dan komt er 250.000 dollar omzet bij. Onder de aanname dat de verkochte hoeveelheid gelijk blijft, resteert 750.000 dollar operationele winst. Op de dan iets hogere omzet is de marge ongeveer 7,3 procent. Dat verschil tussen winstbedrag en winstmarge voorkomt dat een prijsverhoging te gunstig wordt voorgesteld.
Volledig doorberekenen zou in dit vereenvoudigde voorbeeld het oude winstbedrag herstellen. Toch daalt de procentuele marge dan naar ongeveer 9,5 procent, omdat de omzet hoger is geworden zonder extra winst. Ook kan een hogere prijs klanten doen afhaken. De aanname van een gelijkblijvende hoeveelheid is een nuttig beginpunt voor de rekensom, geen voorspelling.
Omgekeerd kan een vrijstelling de winst verbeteren als een onderneming de eerdere heffing zelf betaalde. Wie de last al volledig had doorgeschoven, moet mogelijk ook de besparing weer doorgeven. Dezelfde beleidswijziging levert daardoor geen vaste procentuele winststijging op voor iedere betrokken onderneming.
De handelsstrijd verschuift naar de productmix
Het Witte Huis beschrijft de maatregel als een aanpassing om Amerikaanse belangen beter te dienen. Die politieke motivering is geen berekening van het gezamenlijke voordeel voor Amerikaanse bedrijven. Sommige inkopers krijgen lucht, andere worden juist geraakt. De beslissing maakt het belang van een gedetailleerde productmix groter.
Voor een onderneming is de eerste vraag dus hoeveel van de daadwerkelijke inkoop onder een gewijzigde code valt. Daarna volgt de contractvraag: wie betaalt de heffing, wanneer kunnen prijzen veranderen en mag een leverancier worden vervangen? Pas met die informatie ontstaat een bruikbare schatting voor omzet, kosten en winst.
Een andere leverancier kiezen kan helpen, maar kent ook een rekening. Een machine of industrieel onderdeel moet aan dezelfde specificaties voldoen. Testen, certificering en overstappen kosten tijd en geld. Het voordeligste alternatief op papier kan daardoor in het lopende kwartaal duurder zijn dan tijdelijk de heffing betalen.
Het onderscheid tussen een beleidsmeevaller en een beter verdienmodel speelt ook in onze margeanalyse van Philips en bij Apples tariefteruggaven. Die stukken gaan over andere maatregelen. De financiële meetlat is wel bruikbaar: onderzoek welk voordeel terugkeert en welk bedrag na een beleidswijziging weer kan verdwijnen.
Een bedrijf met voorraad kan de verandering bovendien later in zijn cijfers laten zien dan een bedrijf dat dagelijks nieuwe goederen invoert. Voor beleggers is een algemene verklaring dat de tarieven dalen of stijgen daarom onvoldoende. Een managementteam moet kunnen uitleggen welk bedrag het werkelijk raakt en wanneer dat zichtbaar wordt.
De concrete test volgt vanaf 30 oktober. Dan worden de nieuwe productlijsten toegepast. Daarna zijn de inkoopprijzen, eventuele verkoopprijsaanpassingen en brutomarges van getroffen bedrijven relevanter dan het aantal aangekondigde uitzonderingen. Pas als ook de handelswaarde en de reacties van leveranciers en klanten bekend zijn, wordt duidelijk hoeveel verlichting deze herschikking per saldo biedt.
Opmerkingen